Dit un dat

Home

 

 

 

 Dit is een Gedicht von mienen plattdütschen Leewlingsdichter:

                           De Hosen  

Daglöhner Kläwenosch ut Böken

Wull giem de Fründschaft mal besöken
Un ward in Crivitz up de Bahn

Nu vör dat Schalterfinster stahn,

Un ok ehr Mudder is mit dor

Un denn ehr Jung von föfteihn Johr.
Se kloppt an't Finster un röppt rinner:
»Twei vierte Klass' un ein för Kinner!«

De Isenbahner purrt nu nah:
»Wohen denn?
–na Amerika?“

»Ne«, schriet de Ollsch, »dat ward nich dahn,

Nah Lohsen sall de Reis' hengahn!«

 

De Isenbahner kiekt tauhöcht

Un süht den groten Jung un seggt:

»För Kinner? Sall de Jung dat sien?«

»Ja«, seggt de Ollsch, »de Jung is mien,

Dat is em doch woll antauseihn,

Ick hew ok dissen man allein,

Man dissen einen, Gottseidank,

Väl Kinner maken dünnen Drank!«

 

De Isenbahner markt nu Wind;

»De grote Sleif? dat 's doch kein Kind!

De sall doch nich as Kind mihr gahn,

De hett jo all lang'  Büxen an,

Ne, Fru, de kost all' vollen Pries!«

 

»Nu maken S' mi man blot nix wies,

Se denken woll, ik glöw so 'n Schosen?

Richt sick de Pries hier nah de Hosen? 

Watt hett sien Hos' dormit tau dauhn?«

»He tellt aIl för 'ne grot Person,

He hett all lang'n Hosen an,

Dat is mal Vörschrift bi de Bahn!«

 

»Na, dit is gaud!« schimpt nu de Ollsch,

»De sünd hier woll all ganz kathol’sch!

Na, mi is 't denn ok einerlei,

Mien Hos'  reckt blot bet an de Knei,

Wenn 't soans is, denn sien S' so nett

Un gäben S' mi ein halw Balljett!«

­De Isenbahner kriggt dat Grienen,

Dit würd em doch wat spaßig schienen,

Dunn drängt sick ok noch Größing  'ran;

»Ja«, seggt se klauk, »Herr Iserbahn,

Dor mit de Hosen bün 'ck mit bi,

Wunäf is nu de Sak mit mi?

Denn foehr ick woll ümsüß nah Lohsen,
Denn ick oll Fru
- dräg gor kein Hosen!«

  

(Rudolf Tarnow 1867 - 1933)