Text 8

Home
Nach oben

      

 

                              

   

           Pauline un ehr Drahtäsel

In uns Nahwerschaft läwte vör'n Tiet 'n enzelt Fru, de is up 'ne gewisse Art un Wies 'n Original wäst. Se möt so förtig, föftig Johr olt wäst sien un heet Pauline, F r ä u l e i n Pauline!
Up disse Anred' hett se groten Wiert leggt. Se is 'n geselligen Typ wäst, awer öfters künn se de annern Lüüd ok up de Nerven gahn. Dat wier denn, wenn se mit ehre Vertellerie wedder keen Enn finnen künn - orrer wenn ehr wat entweigahn wier un se üm Hülp keem: 'n niegen Bessensteel uptrecken, dat Backwunner repareeren, 'n Stohlbeen fastmoken. 
Se künn nich awtöben, bet een von de Mannslüüd Tiet dorför harr, nee, dat müßt ümmer sofort makt warden .Se stünn dorneben un luerte.Un wüßt allens bäter...

Nu keem eenes Dags de Sensation: Pauline harr sick 'n Fohrrad köfft! Se keem dormit anschuwt un wischt sick den Sweit von de Stirn. Dunn füng se ok all an to vertellen:"Hüüt hett de Börgermeister Fundsaken versteigert. Ick heww mi dissen Drahtäsel köfft, dörtig Mark, wat seggt ji nu? Dat wier 'n Schnäppchen!"

Wi keeken uns verbiestert an. "Awer Se koen doch gor nich Rad föhren", säd een Fru. "Dat liehr ick, dat liehr ick ", keem't prompt torüch, "so wohr ick Pauline heit. Eenmal is dat ierste Mal!"

De iersten Fohrversöke wiern Rollversöke. Se güng mit ehr Rad up un dal, dreihte Runden up'n Hoff. "Ick möt mi ierst an em gewöhnen", säd se, "un mien Drahtäsel an mi..." Un se stellt' ehren Inkööpskorw up den Gepäckdräger un schuwt los in Richtung Laden. Un keem tofräden torüch:
"Schön, nu bruk ick nich mehr so swer to schläpen."
Dunn awer wull se doch dat richtige Föhren liehren. Blots- dat künn se nich alleen, un nu süllen de Nachborn helpen. Un gewiß- de Mannslüüd makten sick den Spoß! Se schöben ehr de Dörpstraat up un dal, un de Kinner rönnten mit un feuerten Paulinen an. De sät stolt up den Sattel, höll den Lenker fast un stünn mit ehr Fööt locker up de Pedalen. Nee, dat sehg nich so ut, as liehrte se dat Föhren.
Se hüng as'n Frageteiken up dat Gefährt.
Awer na'n poor Dag gäw sick dat. Se kreeg dat Gliekgewichtsgefäuhl! Un peerte sachten in de Pedalen...
Nebenher rönnte een Twee- Meter- Minschen un höll fast.
Wi annern leegen binoh lang vör Vergnäugen. Dat sehg ok to spoßig ut! Se- konzentriert un langsam, he- as een Ballettdänzer in'n Trippelschritt... Un se bölkt ümmer:"Nich loslaten! Nich loslaten!"
Awer de Kinner röp se to:"Wenn ji nich uphüren to
lachen, treck ick jug nahst wat mit de Luftpump oewer!"
Annern Dag güng't wedder los, ok de nächste Helper wier
to Stell... Un nah 'n Woch' keem se alleen in Gang!
Pauline harr mit binoh föftig Johren de Fohrerie in'n
Griff krägen, ok de dortaugehürigen Verkehrsregeln!
Gewiß, 'n poor blage Placken un Schrammen harr se möten
in Koop nehmen, awer't güng ahn' Knakenbrüch' aw.
Se radelt von nu an jedern Dag to ehr Arbeitsstell ,
führ inköpen orrer na de Behörden in't Nahwersdörp orrer makte Besöke bi Bekannten.
Un dat Fohrrad wier ümmer dorbi, is ümmer blitzblank
wäst un kreeg beste Pleeg'.

Awer eenes Sünndags keem Pauline wedder anschuwt. Wi röpen ehr entgägen:"Nanu, is wat kaputt?" "Nä,  ick schuw ut Prinzip! Ick wier up'n Geburtsdag! Denkt ji, ick föhr unner Alkohol?"

Wi hebben schmunzelt un so bi uns dacht: Pauline un ehr Fohrrad, twee ieserne Ladies...

 

 

             

 

 

Torüch na baben